از اسیری جسم تا اسارت ذهنی - قسمت اول
نوروز توکلی هستم متولد 1348
.
... در این اردوگاه مهدی ابریشمچی در واقع در یک هماهنگی انجام گرفته با سرتیپ عراقی حرف های او را تکرار کرد و تلاش داشت این جوری به افراد اردوگاه بقبولاند که ما احساسات شما را درک می کنیم و می دانیم که در این مسیر چند ساله اسارت در این جا ( اردوگاه های عراق) چی کشیده اید و ما فقط قصد داریم تا زمان تبادل اسرا به شما کمک کنیم ...
(مسعود رجوی و مهدی ابریشمچی در خدمت استخبارات صدام حسین)
انجمن نجات مرکز مازندران، بیست و سوم دسامبر 2009
http://www.nejatngo.org/fa/post.aspx?id=8662
مواضع و تصمیمات غیر اصولی و غیر انقلابی رجوی از بدو پیروزی انقلاب ضد سلطنتی و همنوایی و همسویی آن با گروه ها و ضد انقلابیون، باعث مبدل گشتن سازمان مجاهدین به یک فرقه تروریستی در حال نابودی شده است و استمرار این سیاست ها سبب از بین رفتن بخش زیادی از اعضای قدیمی گشته و باقی مانده افراد آن نیز به صورت نیروهای غیر کار آمد و پاسیو در عراق در حال ذوب شدن هستند که امروز به عنوان یک موضوع و مسئله لاینحل بر روی میز رهبران فرقه مانده است و تاکنون که تلاش ها و حرکت های سکتاریستی رجوی ها و دستور مقاومت و عدم تمکین در مقابل دولت عراق نیز نتیجه ای نداشته و دردی از آنان را دوا نکرده است و دولت و ملت عراق با جدیت تلاش به اخراج آنان را دارند که اگر چنان چه در چنین شرایطی موفق به جمع نمودن تنها پایگاهی که تمامیت نیروهای اساسی فرقه رجوی را در خود جای داده است ، بشوند ، به منزله نابودی این فرقه تروریستی است .
مسعود رجوی که از سال 65 در نتیجه شکست های استراتژیک و نظامی در یک عقب نشینی آشکار به دیکتاتور در حال جنگ با میهن ، (صدام حسین) پناه آورده و تمامیت نیروهای سازمان را به این کشور بسیج نموده تا به اصطلاح با تشکیل ارتش آزادی بخش سرعت بیشتری در سرنگونی رژیم بدهد ، با همین بهانه سال ها با همکاری اطلاعاتی و نظامی و با انجام عملیات های مختلف بر علیه آب و خاک و مردم میهن خود مرتکب خیانت ها و وطن فروشی زیادی شده است که بهترین مصداق این ادعاها افشاگری و مصاحبه جدا شدگانی است که ده ها سال از بهترین دوران عمر خود را در تشکیلات این فرقه در عراق گذارنده اند .که پس از پی بردن به خیانت و دنائت رجوی ها دست رد به سینه این خائنین به وطن زده و جسورانه راه خود را انتخاب نموده و از آنان جدا گشته اند.
*آقای نوروز توکلی هم از جمله کسانی بود که بعد از 17 سال اسارت در نزد این فرقه توانسته است خود را از چنگال آنان خارج و به میهن بر گردد که امروز قصه های سال های اسارتش را در جمع دوستان این گونه آغاز می کند :
من نوروز توکلی متولد 1348 اهل شهرستان نور استان مازندران می باشم و تحصیلاتم پنجم ابتدایی است .
در زمان جنگ صدام علیه ایران در سال 1365 که 17 ساله بودم داوطلبانه همراه نیروهای مردمی برای دفاع از کشور به جبهه غرب در منطقه عمومی مریوان اعزام که پس از مدت کوتاهی به عنوان سرباز وظیفه پذیرفته شدم و پس از 7 ماه خدمت در یکی از پایگاههای مرزی در ورودی شهر مریوان به هنگام بازگشت از مرخصی شهری ، توسط یک گروه 11 نفره از ضد انقلابیون بنام گروه رزگاری که در واقع در خدمت دشمن و به خصوص ارتش صدام بود اسیر شدم و شبانه به خاک عراق منتقل شدم تا در اختیار استخبارات صدام قرار گیرم .
این گروه که شاخه ای از ضد انقلابیون کومله بودند پس از انشعاب به قاچاقچیانی مبدل شدند که تماما در اختیار نیروهای صدام قرار داشتند و از پایگاه هایی در خاک عراق به داخل مرز ایران نفوذ نموده و افراد عادی و نیروهای نظامی را اسیر نموده و جهت کسب خبر و اطلاعات منطقه ای به استخبارات صدام می فروختند .
او در رابطه با چگونگی و آغاز وطن فروشی رهبران فرقه در سال 1365 در عراق ادامه داد :
بعد از آمدن رجوی به عراق و همکاری علنی او با ارتش و استخبارات عراق ، صدام به این فکر افتاد که از نیروهای کردی ایرانی نیز برای کسب خبر و جاسوسی و در اطلاعات نظامی در داخل ایران استفاده بیشتری کند و در واقع از همان سال این گروه با بر پایی پایگاه هایی در داخل منطقه مرزی عراق اقدام به دستگیری و به اسارت بردن افرادی می کردند آقای توکلی در رابطه با چگونگی اسارت و انتقال به خاک عراق و فروخته شدنش به نیروهای صدامی اظهار داشت :
حدود ساعت یک بعد از ظهر در مسیر بازگشت به پایگاه توسط 11 نفر مسلح اسیر شدم و بلافاصله با چشم بند و دست بند مرا به جنگل های منطقه به سمت مرز حرکت دادند و شب را در ارتفاعات مرزی سپری کردیم و صبح روز بعد در خاک عراق وارد پایگاه گروه شدیم و پس از سه روز مرا به همراهی 2 اسیر دیگر که یک مرد و یک زن بودند به پایگاه شهر حلبچه عراق تحویل یک سرهنگ عراقی دادند و به ازای هر اسیر یک خودرو شورلت ( جیپ قدیمی ) و مقداری خواربار و هم چنین به سهم هر اسیر تحویلی به نیروهای عراقی 25 هزار تومان پول گرفته و پایگاه را ترک کردند . از همان لحظات اولیه افراد اسیر زیر کتک و ضرب و شتم بازجویان افسران استخبارات عراقی قرار گرفتیم و با همین روال 3 روز در انفرادی پاسگاه بودیم .
در روز سوم به همراه زن جوانی که در پشت جبهه منطقه مریوان توسط همین گروه اسیر شده بود به زندان اصلی شهر کرکوک منتقل شدیم و 7 روز را در انفرادی با شکنجه و ضرب و شتم سپری کردیم در طول این مدت که خودم را سرباز معرفی کردم ولی به دلیل بازرسی دقیق بدنی در زندان کرکوک کارت ویژه بسیجی ام که در جیب شلوارم بود به دستشان افتاد که مجددا با شدت بیشتری به ضرب و شتم پرداختند و مورد بازجویی مکرر قرار گفتم و 2 روز دیگر بدون آب و غذا مرا در انفرادی نگه داشتند و سپس برای بازجویی بیشتر مرا به زندان «حسن غول» در خیابان الرشید بغداد منتقل کردند یک ماه و نیم در اینجا نیز در زیر بازجویی و اذیت و آزار بودم که وزنم از 74 کیلو به 43 کیلو رسید پس از بازجویی طولانی و مکرر مرا به اردوگاه الرشید در غرب بغداد منتقل کردند .
در این فاصله زمانی در انفرادی های زندان های مختلف به انواع بیماری تنفسی و پوستی و زخم در بدن و شکستن دندان و انگشت دست دچار شدم که بالاخره در آبان سال 66 به اردوگاه صلاح الدین بند 11 منتقل شدم و 2 سال ( پائیز 68 ) در این اردوگاه بودم .
*آقای توکلی در مورد چگونگی آشنایی با سازمان و پیوستن به آن گفت :
با توجه به فشارهای جسمی و روحی زیاد در این دو سال گذشته و هم چنین بیماری های ناشی از شکنجه عراقیان دیگر کشش و توان زیادی برای استقامت نداشتم که در چنین شرایطی و بعد از پذیرش آتش بس گروه هایی به نام هموطنان ایرانی به اردوگاه ما مراجعه کرده و به عنوان کمک به اسرای ایرانی تا هنگام تبادل از ما خواستند تا به نزد آنان رفته تا از این شرایط سخت اردوگاه بطور موقت نجات پیدا کنیم .
در چنین حال و هوا و شرایط سخت روزی افرادی از سازمان به نام های عباس داوری سادات در بندی و مهدی ابریشمچی و دو زن دیگر به اردوگاه صلاح الدین مراجعه کرده و با همکاری یک سرتیپ عراقی که مسئوول همان اردوگاه بود به سخنرانی برای ما پرداختند البته قبل از آمدن آنان تعدادی از نفرات اسرا توسط افسران بالای عراقی جدا شده و برایشان توضیح دادند که این ها ایرانیانی هستند که قصد کمک به شما را دارند تا از این شرایط سخت تا زمان تبادل اسرا خارج شوید بعد از آن بود که این آقایان ( مسئوولین مجاهدین ) به نزد ما آمدند و به سخنرانی پرداختند که در واقع من از قبل هیچ شناختی از این سازمان نداشتم فقط در ایران اسم مسعود رجوی به اسم مخالف جمهوری اسلامی است را شنیده بودم .
*او در رابطه با شگرد ها و حقه و فریب مسئوولین فرقه برای جذب آنان به اردوگاه مجاهدین گفت :
در این اردوگاه مهدی ابریشمچی در واقع در یک هماهنگی انجام گرفته با سرتیپ عراقی حرف های او را تکرار کرد و تلاش داشت این جوری به افراد اردوگاه بقبولاند که ما احساسات شما را درک می کنیم و می دانیم که در این مسیر چند ساله اسارت در این جا ( اردوگاه های عراق) چی کشیده اید و ما فقط قصد داریم تا زمان تبادل اسرا به شما کمک کنیم .
نکته قابل توجه در این سخنرانی این بود که آقایان تلاش داشتند تا خود را بطور کامل معرفی نکنند و سعی می کردند که به نام هم وطن با اسرا برخورد کنند .
بالاخره آنها زیرکانه افرادی را در این فاصله یک روزه فریب دادند و اسامی تعدادی را برای انتقال به مکان دیگر که هنوز برای کسی معلوم نبود ثبت نام کردند و پس از ثبت نام و اطمینان از عدم پشیمانی افراد تعدادی نشریه و بولتن و ... که حاوی معرفی و فعالیت های آنان بود را به افراد دادند .
*آقای نوروز توکلی در رابطه برنامه و هماهنگی عراقی ها با فرقه رجوی جهت جذب راحت تر و بیشتر افراد چنین بیان داشت :
آنان در یک هماهنگی از قبل انجام شده با عراقی ها قبل از سخنرانی سالن را پر از سیگار وینستون ، شیرینی ، شکلات ، میوه و مواد غذایی کردند که حتی افسران عراقی هم تا به حال شاهد آن نبودند تا چه رسد به افرادی که بعضا برای یک نخ سیگار دعوا می کردند، تا بدین طریق وفور امکانات خود را به رخ ما بکشند و افراد را راحت تر جذب کنند .
متاسفانه در این سخنرانی 90 نفر به دام فریب و حقه مسئوولین فرقه افتادند که بعد از 10 روز به محلی منتقل شدیم که بی شباهت به پادگان نظامی نبود و از بدو ورود متوجه سیاج سیم خاردار شدیم این قرارگاه همان اشرف بود .
*آقای توکلی نیز که همانند کسانی که در این قرارگاه اسیر بودند و آزاد شدند خاطرات خوبی از کلمه اشرف نداشت با مکث کوتاه و آه سردی ادامه داد :
از بدو ورود به اشرف ( که حتی تا آن موقع نام این مکان را نمی دانستیم ) با دیدن سیم خاردار و سیاج اولین تناقض به ذهن ها زده که انگار وارد اردوگاه دیگری شدیم ولی با توجه به فشارهای طاقت فرسای اردوگاه های عراقی و بر خورد های منافقانه و صمیمی و فریبنده مسئوولین فرقه ما نیز خود را این جوری قانع می کردیم این جا هر کجا که باشد با جماعت ایرانی هستیم و ما را درک می کنند و مطمئنا بهتر از صدامی ها هستند و شاید هم راهی برای فرار مان به ایران باز شود غافل از این که این اسارت آغاز یک اسارت 20 ساله دیگر بود
*او در ادامه سخنانش از اولین روزهای اسارت خود در چنگال فرقه رجوی ادامه داد و گفت :
بعد از 15 روز همه افراد جدید الورود را که ار اردوگاه مختلف عراق به این مکان آورده بودند را در سالن اجتماعات جمع کردند و بعد از سخنرانی های زیاد از ضوابط و قوانین نظامی قرارگاه شان گفتند که در یک کلام همه ما آنجا متوجه شدیم که چطور از یک چاله به یک چاه عمیق افتادیم که داستان بد بختی های 20 ساله ما نیز از اینجا شروع شد و ای کاش 30 سال در اردوگاه های عراقی می ماندیم و به نزد این هموطنان وطن فروش در اشرف نمی رفتیم .
*سپس آقای توکلی که از تصمیمات و تبعات آن متاسف بود ادامه داد :
در این ماجرا حدود 2000 نفر فریب خورده به قرارگاه اشرف آورده شدند که در همان روزهای اول حدود 100 نفر پی به اشتباه خود بردند که مسئوولین فرقه همه این افراد را به زندان دبس در کرکوک منتقل کردند که من نیز از آن جمله بودم اما بعد از یک ماه و نیم ماندن در آنجا از ترس باز گرداندن به اردوگاه عراقی و هم چنین تاثیر و ترغیب و کار فکری و ذهنی سادات در بندی و به امید باز شدن روزنه ای برای رهایی و یا حتی فرار به قرارگاه اشرف بازگشتم در این فاصله تعدادی نیز فرار کردند که از وضعیت دقیق شان با خبر نمی باشم که این روند تا اواخر سال 68 که زمان تبادل اسرا ادامه داشت البته مسعود رجوی نیز در این فاصله در دو نوبت نشست عمومی برای ما گذاشت که تلاش داشت تا چنین وانمود کند که هیچ فرقی بین ما و سایر اعضا نیست و ارزش همه افراد در نزد شان یکسان است و چنانچه هر وقت بخواند می توانند از مناسبات خارج شده و به هر کجا یی که دوست دارند بروند و چنین تبلیغ می نمودند که انگار در آینده راه برای خروج افراد به خارج از کشور عراق باز است و بدین طریق سعی داشت تا اذهان اسرا از بازگشت به وطن منحرف نماید و آنها را اسیر خود نگه دارد .
*آقای توکلی از اینکه در هنگام تبادل اسرا در سال 68 به ایران باز نگشته پشیمان و نادم بود ، به تشریح علت ها و حقه هایی که مسئوولین فرقه در تبانی با مسئوولین صدام برای نگه داشتن اسرا متوسل شده اند پرداخته و اظهار داشت :
مسئوولین فرقه در سال 69 تلاش داشتند با طرح و برنامه طوری اقدام کنند که اسرای فرقه متوجه تبادل نشوند آنها بصورت عمومی اعلام کردند که مسئوولین ما در حال رسیدگی به تبادل اسرا با صلیب سرخ جهانی است و بدین طریق افراد را در خماری زمان تبادل نگه داشته در حالی که بخش عمده ای از اسرای اردو گاه های ایران و عراق تبادل شده بودند و اسرای سازمان آخرین اسرایی بودند که می بایست تبادل می شدند
در سال 69 با پی گیری کمیته بین المللی صلیب سرخ و مقامات ایرانی ، مسئوولین فرقه در فشار قرار گرفته و مجبور شدند که تعدادی از اسرا را بصورت جمعی ( جمع 80 نفری ) به بغداد نزد نمایندگان صلیب و نماینده ایران منتقل کنند که در نتیجه این کار اکثر این اسرا به ایران بازگشتند در این فاصله مسئوولین در اشرف به تکاپو افتادند تا با دادن اخبار کذب و جعلی که اسرای پیوسته به مجاهدین توسط رژیم ایران تیرباران و حبس می شوند و حتی اسامی چند تن از فرماندهان اسیر را جز اعدامی اعلام نمودند .جلوی بازگشت بقیه را بگیرند .
*آقای نوروز توکلی در ادامه سخنانش در رابطه با ترفندهای مسئوولین فرقه برای جلوگیری هر چه بیشتر افراد اسیر از بازگشت به ایران بیان داشت .
مسئوولین برای عدم بازگشت سایر اسرا ترفند دیگری نیز در پیش گرفتند و به مسئوولین صلیب اعلام کردند که دیگر توان جابجایی انتقال سایر اسرا به بغداد را نداریم و برای سهولت کار بهتر است مسئوولین صلیب برای تعیین وضعیت نفرات اسیر به قرارگاه اشرف بیایند که در همین راستا هم اسرا را در سالن روابط اشرف جمع کردند و فرم هایی را از طرف اسرای باقی مانده در اشرف در اختیار آنها گذاشتند که تقریبا تمامی محورهای آن از طرف مسئوولین پر شده بود آنان به مسئوولین صلیب گفته بودند که برای سرعت کار این فرم ها توسط اسرا پر شده است که در چنین شرایطی اسرا بدون اطلاع دقیق از محتویات و جوابیه داده شده به امضا آن پرداختند و بدین طریق یک بار دیگر اسیر دائمی مجاهدین شدیم . جالب این که در همین تجمع ظاهرا نماینده ایران نیز به داخل قرارگاه نیامده و مسئوولین فرقه توانستند به راحتی و با تبانی با عراقی ها و شاید هم مسئوولین صلیب به اهداف خود برسند و گرنه اگر همان روال بغداد ادامه داشت دیگر هیچ اسیری در آنجا باقی نمی ماند ولی متاسفانه بار دیگر با نیرنگ سران فرقه این بخت برگشته ها هم چون بردگان خریداری شده در حصارهای ذهنی و فیزیکی محصور ماندند تا مورد انواع سوء استفاده ها قرار گیرند .
*آقای توکلی پس از تشریح چگونگی به اسارت در آمدن و انتقال خود به اردوگاه اشرف و هم چنین ترفندهای مسئوولین فرقه برای جلوگیری از بازگشت اسرا به ایران به توضیح پروسه های دیگر از دوران حضور در فرقه پرداخت و از چگونگی ورود اسرا به بحث انقلاب طلاق سخن گفت و در این رابطه این گونه اظهار نمود .
بحث انقلاب طلاق ابتدا در بین مسئوولین فرقه مطرح شده بود که در بهار سال 69 همه افراد سازمان وارد این نشست ها شده بودند که تبعات آن را در سازماندهی و جابجایی مسئوولین می دیدم ولی کماکان درگیر مسائل خودمان بودیم تا این که رسوایی بریدن افراد مسئوول در جریان انقلاب طلاق در لشگرها پیچید و ما شاهد بودیم که هر هفته تعدادی از زنان و مردان بعنوان مسئوولین یگان ها انتخاب و بلا فاصله تعویض و یا جابجا می شدند که این موضوع حساسیت هایی در بین افراد پائین تر از جمله اسرا ایجاد و باعث شده بود که رجوی نشستی عمومی برای توجیه همه افراد و به قول خودش وارد کردن همه افراد در انقلاب طلاق بگذارند . در آنجا بود که همه را وارد بحث به اصطلاح انقلاب کردند و در واقع تفتیش عقاید و اذهان افراد برای کنترل روزانه ذهنی آنان شروع شد .
.jpg)
(رهبران فرقه تروریستی رجوی در حال تهدید اسرای بازداشتگاه اشرف)
---------
همچنین:
http://www.iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=7455
وزیر حقوق بشر عراق: پناهندگی یا کنوانسیون ژنو شامل حال مجاهدین خلق نمی شود. ساکنین کمپ بزودی منتقل می شوند
.
... نیروهای عراقی روز پانزدهم دسامبر به کمپ اشرف که مجاهدین خلق ایرانی در آن ساکن هستند وارد شده و ساکنین آن را از قصد دولت برای انتقال آنها به بغداد در روزهای آینده مطلع نمودند و از کسانی که داوطلبانه خواستار خروج از این سازمان باشند خواستند تا در روزهای آینده خودشان را به نیروهای عراقی که در آنجا مستقر شده اند معرفی نمایند ...
(مریم رجوی مستفر در قرارگاه مرکزی گروه تروریستی در پاریس)
اصوات العراق، (ترجمه ایران اینترلینک) بیستم دسامبر 2009
http://ar.aswataliraq.info/index.php?s
=%D9%88%D8%AC%D8%AF%D8%A7%D9%86
وزیر حقوق بشر عراق خانم وجدان سالم روز یکشنبه اعلام نمود که ورود مقامات عراقی به کمپ اشرف آغاز حرکتی بود که بیانگر خواسته دولت عراق بر انتقال این کمپ (کمپ عراق جدید یا اشرف) به بغداد می باشد.
وی به اصوات العراق گفت که دولت عراق "بعنوان اولین قدم ساکنین کمپ اشرف را به کمپی دیگر در داخل بغداد منتقل می سازد. این انتقال تحت نظارت نمایندگانی از سازمان ملل در عراق، صلیب سرخ جهانی و نیروهای آ»ریکایی صورت خواهد گرفت".
خانم سالم گفت که " این افراد شرایط لازم برای پناهندگی را ندارند و کنواسیون ژنو نیز شامل حال آنها نمی گردد ولی بیانیه جهانی حقوق بشر شامل آنها می گردد" وی افزود که "بر اساس بیانیه جهانی حقوق بشر رفتار انسانی و فراهم کردن مینیمم هایی از امکانات برایشان از حقوق آنها است. بر اساس همین بیانیه آنها به زور به وطنشان بازگردانده نخواهند شد".
وی با تاکید بر این که به هیچ وجه اینها به زور به کشورشان باز گردانده نخواهند شد اعلام نمود که این افراد به محلی منتقل می گردند که رسیدگی های پزشکی و اجتماعی در حد قابل قبول وجود داشته باشد و امنیت آنها در این انتقال در نظر گرفته می شود.
در همین حال خانم سالم گفت که "دولت عراق از کشورهای اروپایی میخواهد که اینها را در کشورهای خودشان بپذیرند".
نیروهای عراقی روز پانزدهم دسامبر به کمپ اشرف که مجاهدین خلق ایرانی در آن ساکن هستند وارد شده و ساکنین آن را از قصد دولت برای انتقال آنها به بغداد در روزهای آینده مطلع نمودند و از کسانی که داوطلبانه خواستار خروج از این سازمان باشند خواستند تا در روزهای آینده خودشان را به نیروهای عراقی که در آنجا مستقر شده اند معرفی نمایند.
متن اصلی:
http://ar.aswataliraq.info/index.php?s
=%D9%88%D8%AC%D8%AF%D8%A7%D9%86
وزيرة حقوق الانسان: دخول قواتنا معسكر أشرف خطوة لنقلهم داخل بغداد
بغداد/ أصوات العراق: قالت وزيرة حقوق الانسان وجدان سالم، الاحد، ان دخول معسكر أشراف من قبل القوات العراقية خطوة “أولى” لابلاغهم عزم الحكومة العراقية نقلهم الى معسكر داخل بغداد.
وأوضحت سالم لوكالة (أصوات العراق) أن الحكومة العراقية “نفذت أولى الخطوات بأتجاه نقل سكان معسكر أشرف الى معسكر آخر داخل العاصمة بغداد تحت اشراف ممثلية الامم المتحدة في العراق، وكذلك منظمة الصليب الاحمر والقوات الامريكية”.
وبينت سالم إن “عناصر منظمة خلق لا تنطبق عليهم صفة اللاجئين، وغير مشمولين بأتفاقيات جنيف، الا ان الاعلان العالمي لحقوق الانسان بنطبق عليهم”، مشيرة الى ان الاعلان العالمي “يؤكد على ضرورة التعامل الانساني مع المشمولين به، الى جانب توفير بعض المستلزمات لهم وسبل العيش دون ارغامهم على إعادتهم الى بلدانهم قسرا”.
ونفت وزيرة حقوق الانسان، وهي المسؤولة عن ملف معسكر أشرف، “جود نية للحكومة العراقية لاعادتهم الى بلدهم أيران قسرا، اذا كانوا غير راغبين، الى جانب مراعاة نقلهم الى مكان تتوفر فيه جميع الشروط الصحية والاجتماعية الانسانية، مع ضمان سلامة نقلهم وعدم التعرض لهم في مكان تواجدهم”.
وفي السياق ذاته، كشفت سالم عن “قيام الحكومة بمفاتحة دول أوربية ترغب بأستضافتهم على أراضيها كلاجئين”.
ودخلت القوات العراقية يوم الـ15 من كانون الاول ديسمبر الحالي معسكر أشرف الذي يتواجد فيه اعضاء منظمة خلق الايرانية، لابلاغهم عن نية الحكومة نقلهم الى معسكر آخر داخل بغداد خلال الايام المقبلة، ودعوة عناصر المنظمة الراغبين بالخروج من المعسكر من خلال الذهاب الى قوات الامن العراقية المتواجدة حول المعسكر لاتخاذ الاجراءات.
----------
همچنین:
http://www.iran-interlink.org/fa/index.php?mod=view&id=7408
نمایندگان مجلس عراق از انتقال مجاهدین خلق از کمپ عراق جدید (اشرف) حمایت می کنند
نمایندگان خواستار احترام ایالات متحده امریکا به تمامیت ارضی عراق شدند
.
... ولی بر اساس گفته های نماینده مجلس از اعتلاف کردستان، آقای عبدالباری زیباری، "دولت عراق این گروه را بخاطر شرکت آنها در سرکوب قیام های 1991 و حمله به نماز گذاران شهرک صدر در بغداد در همان سال که مستدل و اثبات شده است محکوم می کند و همه میدانند که صدام حسین از این ها برای کشتار مخالفین خود استفاده می کرد" ...
اصوات العراق، (ترجمه ایران اینترلینک) چهاردهم دسامبر 2009
http://ar.aswataliraq.info/?p=188596
لینک به متن انگلیسی
http://www.iran-interlink.org/?mod=view&id=7407
اصوات العراق/ بغداد: نمایندگان عراقی روز دوشنبه حمایت خود از تصمیم دولت برای انتقال اعضای سازمان مجاهدین خلق به بغداد را اعلام کرده از دولت ایالات متحده آمریکا خواستند تا با احترام گذاشتن به این خواسته تمامیت ارضی کشور عراق را به رسمیت بشناسد. طرفداران مجاهدین خواستار این هستند که دولت امریکا (با نقض حاکمیت عراق) مجددا مسئولیت حفاظت از کمپ را بر عهده بگیرد.
عبدالهادی الحسنی (نماینده مجلس) گفت که دولت عراق طبعا در حل مسئله سازمان مجاهدین خلق در عراق با رعایت کامل قوانین کشور و اصول بشر دوستانه قدم بر میدارد ولی ما در عین حال از دولت ایالات متحده امریکا می خواهیم تا با احترام به تصمیمات ما و بر اصل عدم دخالت در امور داخلی کشورهای دیگر و رعایت حق حاکمیت و تمامیت ارضی کشور عراق باقی بماند. ما به این نتیجه رسیده ایم که خواستار بوجود آمدن اختلافات با کشورهای همسایه خود نیستیم.
آقای الحسنی به اصوات العراق گفت که دولت عراق لازم میداند که سازمان مجاهدین خلق را از مرزهای ایران و سازمان پ کا کا را از مرز های ترکیه دور نگه دارد. وی تاکید کرد که این دو خطری برای رابطه دوستانه کشور عراق با همسایه هایش هستند.
وی گفت که دولت عراق مدارک و اسناد و عکس ها یی را در اختیار دارد که بوضوح نشان دهنده ادامه استفاده سلاح توسط مجاهدین خلق و پ کا کا از زمان رژیم سابق تا حال حاضر ادامه داشته است.
پس از اعلام دولت عراق مبنی بر تصمیم به جابجا کردن نفرات کمپ اشرف، ایالات متحده امریکا دیروز از دولت عراق خواست که با ایرانیان (سازمان مجاهدین) که بیش از بیست سال است در عراق زندگی می کنند با رافت رفتار کند.
سخنگوی وزارت خارجه امریکا در بیانیه ای که سفارت امریکا منتشر کرده است گفته که "ما از مقامات عراقی تقاضا می کنیم تا در این جابجایی مشروع این افراد رعایت حقوق انسانی را بکنند. این بیانیه در عین حال بر حق حاکمیت عراق در همه نقاط کشور و از جمله خاک کمپ عرق جدید (اشرف) تاکید نموده و گفته است که دولت عراق تضمین داده است تا افراد این کمپ را به کشورهایی که ممکن است حقوق انسانی آنها نقض شود مسترد نکند.
از طرف دیگر معاون اعتلاف وطنی عراق حمید معله در بیانیه ای اظهارات امریکایی ها و تاکیدشان بر رافت در برخورد با مجاهدین خلق که در زمان رژیم صدام در حمایت از او دست به عملیات تروریستی زده اند را نکوهش کرد.
معله به اصوات العراق گفت که اخبار و اطلاعات موثقی در دست دولت عراق هست که تاکید بر حمایت مالی و تشکیلاتی غیر قانونی دارد. وی افزود که "نیروهای انتظامی بعد از طی مراحل قانونی و تایید رسمی این مدارک دست به عمل خواهند زد".
معله گفت که انتقال ساکنین کمپ به بغداد اقدامی در جهت مثبت است که به استقرار مزاحمت آمیز آنها در این منطقه خاتمه خواهد داد.
علی الدباغ سخنگوی دولت روز سه شنبه دهم دسامبر گفت که افراد مستقر در کمپ "عراق جدید" (سابقا اشرف) هفته آینده به بغداد منتقل خواهند شد.
دولت عراق اوایل سال جاری مسئولیت این کمپ را از نیروهای امریکایی تحویل گرفت و در ماه اوت نام آن را به "کمپ عراق جدید" تغییر داد.
معاون مجلس الحوار، محمد تمیم (از حامیان بقایای صدام در عراق – مترجم) در این زمینه به اصوات العراق گفت که بیانیه وزارت خارجه امریکا که از عراق می خواهد تا حقوق انسانی افراد در این انتقال رعایت شود کافی نیست و از دولت امریکا خواست تا یا مسئولیت حفاظت از کمپ را مجددا بر عهده بگیرند و یا این که دولت عراق تمامی این سازمان را به ایالات متحده امریکا بفرستد.
محمد تمیم به اصوات العراق گفت که تصمیم دولت عراق به انتقال افراد به بغداد بعد از "دو روز بمباران آنها " (به گفته او سه شنبه خونین) خطی وارداتی از ایران و اشتباه است. وی گفت که این تصمیم قدمی منفی بوده و نتیجه تسلیم دولت عراق در قبال این ادعای ایرانیان است که بمب گذاری های اخیر کار مجاهدین خلق بوده است.
محمد تمیم گفت که افراد مستقر در کمپ همگی "پناهنده هستند و پس از خروجشان از یک گروه تروریستی اکنون باید از حمایت دولت عراق برخوردار شوند و این مسئولیت جوامع عربی و بین المللی است که به این ها کمک برسانند".
ولی بر اساس گفته های نماینده مجلس از اعتلاف کردستان، آقای عبدالباری زیباری، "دولت عراق این گروه را بخاطر شرکت آنها در سرکوب قیام های 1991 و حمله به نماز گذاران شهرک صدر در بغداد در همان سال که مستدل و اثبات شده است محکوم می کند و همه میدانند که صدام حسین از این ها برای کشتار مخالفین خود استفاده می کرد".
زیباری به اصوات العراق گفت که وی معتقد است که دولت عراق قبل از تصمیم به انتقال این افراد با سفارت امریکا در بغداد مشورت کرده و تضمین داده است تا نفرات این سازمان در معرض خطر قرار داده نشوند.
وی افزود که در حال حاضر ما نباید مثل دفعه قبل که عراق داخل قرارگاه شد و پاسگاه پلیس تاسیس نمود باز سفارت امریکا را در گیر این نوع مسائل داخلی کشور کنیم.
گروه ایرانی مجاهدین خلق حدود سه هزار و پانصد نفر هستند در کمپ عراق جدید (اشرف سابق) مستقر هستند که حدود شانزده کیلومتر مربع وسعت داشته و در پنجاه وپنج کیلو متری در شمال بعقوبه مرکز استان دیالی قرار دارد. این افراد از سال 1986 در این کمپ هستند.
---------
همچنین:
http://www.iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=7401
(فرانسه با احترام به تمامیت ارضی عراق از انحلال کمپ اشرف استقبال می کند)
پاسخ برنارد کوشنر وزیر امور خارجه فرانسه به سئوال کتبي سناتور ژان پیرشونمان معاون کمیسيون امور خارجی و دفاعی مجلس سنای فرانسه در مورد قرارگاه اشرف در عراق
.
... در شرایط جدید دیگر مقامات عراقی مایل نیستند که در خاک آنان و در مجاورت مرز ایران یک پایگاه متعلق به این گروه که در اقدامات نظامی عیله ایران و همچنین در جنایات صدام حسین عليه ملت خود نیز مشارکت داشته باقی بماند. در همین راستا بود که مقامات عراقی در ژوئیه 2009 ابتدا مقامات دیپلماتیک غربی را مطلع نمودند که اردوگاه اشرف نمی تواند از هیچ حق فراملیتی برخوردار باشد وباید در چهارچوب موازین حقوق بین المللی برچیده گردد ...
سنای فرانسه، (ترجمه کانون آوا) دسامبر 2009
لینک به متن اصلی (فرانسوی)
http://www.senat.fr/basile/visio.do?id=qSEQ090910055&idtabl
e=q219084|q218955&_c=M.Jean-Pierre&rch=gs&de=20090910&au
=20090910&dp=1+an&radio=deau&aff=sep&tr
i=p&off=0&afd=ppr&afd=ppl&afd=pjl&afd=cvn
لینک به متن انگلیسی
http://www.iran-interlink.org/?mod=view&id=7399
لینک به متن فارسی (ترجمه کانون آوا)
http://www.iran-aawa.com/c036.htm
سئوال از طرف اقای پیرشونمان
سناتور پیر شونمان توجه آقای وزیر امور خارجه فرانسه را در باره وضعیت اسف انگیزی که برای پناهندگان ایرانی در عراق بوجود آمده است، جلب می نماید.
این اردوگاه که در استان دیالی عراق در سال 1986 جهت استقرار هزاران نفر از مخالفین حکومت ایران تاسیس شده است، پس از سقوط صدام حسین که از این افراد حمایت کامل میکرد و بدون تردید استفاده ابزاری از آنان می نمود توسط نیروهای امریکایی کاملا خلع سلاح شد و از موازین قانونی کنوانسیون ژنو "اشخاص تحت حمایت" بر خوردار گردید.
در تاریخ 17 ژوئن 2008 مصوبه ای در شورای وزیران دولت عراق تصویب گردید که در آن قید شده بود که احتمالا تمامی اعضای این سازمان می بایست خاک عراق را ترک کنند.
در روز اول ژانویه 2009 ارتش امریکا کنترل کامل ارودگاه مجاهدین را به مقامات عراقی محول نمود.
در ماه ژوئیه گذشته ارتش عراق به زور به این اردوگاه وارد شد و این حادثه قربانیان زیادی به همراه داشت (طبق اظهارات برخی سازمانهای غیر دولتی 11کشته و 450 مجروح )
سئوال سناتور پیر شومنان در این مورد اين است که دولت فرانسه چه اقداماتی در رابطه با مقامات عراقی می تواند انجام بدهد تا اولا در مورد این حادثه حقایق مشخص بشود و همچنین چگونه می توان اصل چهارم کنوانسیون ژنو را در این مورد حفظ نمود و چه اقدامی و ابتکاری لازم است حتی با همکاری سازمان ملل وبا توجه به رابطه دولتهای عراق و ایران تا این افراد به به کشور جمهوری اسلامی ایران اخراج نگردند؟
پاسخ آقای برنارد کوشنر وزیر امور خارجه فرانسه:
همانطور که میدانید و مشخص است فرانسه همواره خواهان حاکمیت عراق از سوی مقامات عراقی می باشد و این را بارها اعلام نموده است که مهمترین آن که باعث خرسندی دولت فرانسه می باشد و آنرا اعلام نموده ام توافقی بود که با تصویب مجلس عراق در مورد عقب نشینی ارتش امریکا در نوامبر 2008 صورت گرفت و در این مصوبه و توافق پیش بینی شده است که نیروهای عراقی به مرور جایگزین ارتش امریکا شوند و از این طریق دولت عراق می تواند قدرت خود را در سراسر خاک خود استقرار دهد.
استقرار کامل حاکمیت عراق در تمامی آن سرزمین خواه ناخواه سرنوشت اردوگاه اشرف را نیز در بر می گیرد.
اردوگاه اشرف در منطقه ای به وسعت هشتاد کیلومتر مربع در شمال بغداد توسط سازمان مجاهدین با یک مقررات استثنايي که توسط صدام حسین به این گروه داده شده بود از سال 1986 در اختیار مجاهدین قرار گرفت.
در شرایط جدید دیگر مقامات عراقی مایل نیستند که در خاک آنان و در مجاورت مرز ایران یک پایگاه متعلق به این گروه که در اقدامات نظامی عیله ایران و همچنین در جنایات صدام حسین عليه ملت خود نیز مشارکت داشته باقی بماند.
در همین راستا بود که مقامات عراقی در ژوئیه 2009 ابتدا مقامات دیپلماتیک غربی را مطلع نمودند که اردوگاه اشرف نمی تواند از هیچ حق فراملیتی برخوردار باشد وباید در چهارچوب موازین حقوق بین المللی برچیده گردد. در همین رابطه و بعد از شکست مذاکرات انجام شده با افراد و ساکنان اردوگاه اشرف نیروهای عراقی در ماه ژوئیه 2009 به این ارودگاه وارد شده وقصد استقرار یک پاسگاه پلیس را داشتند که متاسفانه با عکس العمل خشونت باری مواجه شدند که در نتیجه 11 کشته و تعداد زیادی مجروح از دو طرف به جا گذاشت.
دولت فرانسه مسلما به اینکه این اردوگاه با موازین حقوق بین المللی برچیده بشود کاملا موافق می باشد.
این پیام را بارها در سطوح مختلف داخلی و بین المللی و به مسئولین اروپایی اعلام نموده ایم و همچنین این انتظار از رهبران سازمان مجاهدین که بر اساس اظهارات شهود مختلف با افراد خود رابطه ای غیر انسانی دارند و ساکنان این ارودگاه نمی توانند در سرنوشت خود ازادانه تصمیم بگیرند نیز گوشزد می نمایم .
همانطور که مطلع هستید دولت فرانسه با خروج نام سازمان مجاهدین از لیست گروههای تروریستی که از سال 2002 در مورد این سازمان نیز صدق می کرده و در سال 2008 از این لیست خارج شد کاملا مخالف بوده است ولی این سازمان در بعضی از کشورها از جمله امریکا و کانادا و عراق همچنان تروریست محسوب می گردد.
دولت فرانسه اقدامات صورت گرفته از سوی هیئت همکاری سازمان ملل ( MANUI ) که از طریق دفتر حقوق بشر و کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان و کمیته بین المللی صلیب سرخ که برای راه حلی جهت این پرونده پیچیده که ضمن حل این مشکل هم موازین قانونی رعایت شود و هم حق حاکمیت عراق در نظر گرفته شود کمال امتنان و تشکر را دارد.
----------
همچنین:
http://www.iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=7372
ایران اینترلینک از انتقال ساکنین کمپ عراق جدید (اشرف سابق) به ساختمانهایی در بغداد استقبال می کند
.
... تاکید می کنیم که مسئولیت هر گونه اقدام خشونت آمیز جدیدی همچون مقاومتهای بشدت خشونت آمیز فرقه در جولای گذشته مشخصا به گردن رهبران فرقه و پشتیبانان غربی این فرقه خواهد بود. کما این که مسئولیت کشته شدن چهارده سرباز امریکایی، یازده اسیر فرقه رجوی و دو پلیس عراقی در شش سال گذشته نیز جز بر گردن همین پشتیبانان غربی فرقه تروریستی رجوی نمی تواند باشد ...
ایران اینترلینک، دهم دسامبر 2009
لینک به متن اصلی (انگلیسی)
http://www.iran-interlink.org/?mod=view&id=7371
دکتر علی الدباغ سخنگوی دولت عراق امروز اعلام نمود که ساکنان کمپ عراق جدید (اشرف سابق) بزودی به ساختمانهایی در بغداد منتقل خواهند شد.
دولت عراق از ژانویه دو هزار و نه میلادی سعی نموده است تا از طریق مذاکره با طرف های ذینفع و همچنین سران فرقه تروریستی مجاهدین خلق راه حلی بشر دوستانه برای انحلال نهایی کمپ عراق جدید (اشرف سابق) و تعیین تکلیف برای ساکنین آن بیابد.
متاسفانه کشورهای غربی در این سالها به هیچ وجه حاضر به کوچکترین کمکی در این رابطه نشده اند و بنابراین دولت عراق مجبور شده است تا بدنبال راه حلی های مناسب در داخل مرز های خود بگردد. برخی اماکن برای انتقال این افراد در نظر گرفته شد ولی هر بار شوراهای شهری و مقامات استانی مربوطه با ورود و استقرار این افراد بشدت مخالفت نموده اند. البته دلایل این مقامات چندان تفاوتی با مخالفت های کشورهای غربی برای میزبانی افراد سازمان مجاهدین خلق ندارد.
اگر چه دولت امریکا بدنبال روند سابق و هفت سال گذشته اش بشدت بدنبال جلوگیری از انحلال فرقه باقی مانده از صدام حسین و مشوق باقی مانده آنها در خاک عراق بوده است ولی ما در ایران اینترلینک همواره پیشنهاد نموده ایم که انتقال این افراد از یک کمپ بسته به کمپ بسته دیگر راه حل نهایی و قابل دوامی نمی تواند باشد. (راه حل نهایی می بایست به آزاد شدن اسیران و گروگانهای فرقه در کمپ بیانجامد).
ایران اینترلینک همواره خواستار انحلال کمپ و زندانهای درونی آن و انتقال افراد به ساختمانهایی در بغداد (و شهرها و اجتماعات) و ارتباط اعضای فرقه با جوامع معمول بوده است. برخی از ساکنین کمپ دو دهه است که در اسارت خود رابطه ای با جوامع بیرونی نداشته اند. این افراد اکنون می توانند خود را در جوامع آزاد بشری یافته و به جامعه باز گردند. البته طبیعی است که این افراد در این مسیر نیاز به کمک داشته باشند.
امکان بازگشت این افراد اسیر به میان افراد عادی جامعه به آنها اجازه خواهد داد تا با وصل شدن مجدد به واقعیات جوامع معمول بشری بتوانند مجددا تفکر فردی و انسانی خود را به کار بیاندازند و شخصا و مجددا جامعه را تجربه کرده و تصمیم بگیرند. بدین شکل، التصاق روانشناسانه و طلسم فرقه ای شکسته شده و آنها خواهند توانست مجددا با خانواده ها و دوستانشان ارتباط برقرار نمایند. و بدین شکل آنها خواهند توانست با آزادی بدست آمده در رابطه با نیازهایشان و آینده شان راه خود را شخصا انتخاب کنند.
انتقال ساکنین این کمپ به ساختمانهایی در بغداد قدمی بزرگ به جلو است که می تواند آغاز یک سرانجام عقلانی و یک راه حل انسانی و حقوق بشری قبل از انتقال این افراد به خارج از عراق باشد.
با توجه به مسیر مشخص و انسانی ای که در پیش گرفته شده است تاکید می کنیم که مسئولیت هر گونه اقدام خشونت آمیز جدیدی همچون مقاومتهای بشدت خشونت آمیز فرقه در جولای گذشته مشخصا به گردن رهبران فرقه و پشتیبانان غربی این فرقه خواهد بود. کما این که مسئولیت کشته شدن چهارده سرباز امریکایی، یازده اسیر فرقه رجوی و دو پلیس عراقی در شش سال گذشته نیز جز بر گردن همین پشتیبانان غربی فرقه تروریستی رجوی نمی تواند باشد.
ایران اینترلینک، دهم دسامبر 2009
-----------
همچنین:
http://www.iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=6999
ایران اینترلینک
گزارش دوم از بغداد
اردوگاه اشرف و مجاهدین خلق
ایران اینترلینک، سپتامبر 2009
لینک به متن اصلی (انگلیسی)
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=6956
گزارش با فورمت پی دی اف (انگلیسی)
لینک به گزارش خبرگزاری رویترز
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=6959
همچنین:
لینک به گزارش اول، فوریه 2008
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=4222
لینک به گزارش موسسه رند، اوت 2009
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=6837
----------
---------
اوت 2009
فهرست
گزارش دوم بغداد
مقدمه
اقدامات دولت عراق
رئوس خواسته های عراق در رابطه با سازمان مجاهدین خلق
واکنش سازمان مجاهدین خلق
مشکل دولت عراق
دولت عراق کنترل خود بر اردوگاه اشرف را بیش تر میکند
روزهای 28 و 29 ژوئیه
طرح های دولت عراق
نقش بنیاد خانواده سحر، بغداد
واکنش رهبران و حامیان سازمان مجاهدین خلق
نتیجه گیری
گزارش دوم بغداد
در فوریه 2008 مسعود خدابنده یافته های خود را به صورت گزارشی، متعاقب سفرش به عراق به عنوان مشاور دولت عراق در خصوص سازمان تروریستی مجاهدین خلق و مقر مرکزی آن در اردوگاه اشرف در استان دیاله، منتشر نمود.
http://www.iran-interlink.org/?mod=view&id=4224
دومین گزارش محصول مشاوره های بعدی در خصوص موضوع اردوگاه اشرف از زمانی است که دولت عراق مسئولیت این پایگاه را در ژانویه سال 2009 به دنبال وارد عمل شدن توافق نامه موقعیت نیروها با ایالات متحده به عهده گرفته است.
اطلاعات مربوط به دوره قبل از ژانویه 2009، یعنی قبل از زمانی که دولت عراق مسئولیت اردوگاه اشرف و سازمان مجاهدین خلق را پذیرفت، در لینک زیر در خصوص اردوگاه اشرف قابل دسترسی می باشد.
http://www.iran-interlink.org/?mod=view&id=4330
مقدمه
از دسامبر 2003 تمامی دولتهای حاکم در عراق (از اولین دولت موقت گرفته تا دولت منتخب فعلی) خواستار این شده اند که ارتش آمریکا اردوگاه اشرف را بسته و نظامیان سازمان تروریستی خارجی مجاهدین خلق را که نیروهای آمریکایی آنرا در داخل کشور شان نگاه داشته اند جابجا نمایند. بنابراین وضعیت فعلی در نتیجه یک تصمیم جدید دولت عراق بوجود نیامده است. این تصمیم با توجه به دشمنی تاریخی سازمان مجاهدین خلق علیه مردم عراق طی دو دهه گذشته به عنوان بخشی از ابزار سرکوب صدام حسین اتخاذ شده است. دولت عراق سازمان مجاهدین خلق را یک ارگان تروریستی خارجی با خصوصیاتی حتی فراتر می داند که آنرا یک فرقه مخرب خطرناک می سازد. دلایل اینکه چرا ارتش آمریکا موفق نشد اردوگاه اشرف را ببندد در گزارش RAND به تفصیل آمده است.
مطالب زیر حاوی رئوس اقدامات صورت گرفته توسط دولت عراق و سازمان مجاهدین خلق قبل از 28 ژوئیه 2009 میباشد.
اقدامات دولت عراق
بعد از اینکه ارتش آمریکا مسئولیت اردوگاه اشرف را در اول ژانویه سال جاری به منظور به اجرا در آوردن توافقنامه موقعیت نیروها واگذار نمود، دولت عراق چندین خط برخورد را در قبال جابجا کردن سازمان مجاهدین خلق و بستن اردوگاه اشرف به عنوان یک وجه اساسی کسب کنترل کامل و همه جانبه بر کشور به اجرا گذاشت.
یک کمیته مشترک بین وزارت خانه های مختلف دولت شامل وزارت دفاع و امنیت، وزارت داخله، و وزارت حقوق بشر تشکیل شد. این کمیته، به ریاست مشاور امنیت ملی عراق دکتر موفق الربیعی، طرح ها و فعالیت های هماهنگ شده ای را از جانب دولت عراق به ریاست نخست وزیر نوری المالکی و رئیس جمهور جلال طالبانی به اجرا گذاشت. دکتر الربیعی طرحی را برای مأموریت دشوار منحل نمودن یک فرقه افراطی ریخت که نیازمند یک رویکرد روشنگرانه و انسان دوستانه بود که میتوانست یک نمونه برای برخورد با سازمان های مشابه در سراسر جهان باشد.
مقامات دولت مذاکرات متناوبی را با سازمان مجاهدین خلق با نظارت پرسنل ارتش آمریکا به اجرا گذاشتند. (باید توجه داشت که از زمان انتقال کنترل در ژانویه 2009 یک گروه 25 نفره از سربازان آمریکایی برای ایفای نقش ناظر در اردوگاه اشرف باقی مانده اند. تا امروز، آنان نگرانی خاصی در خصوص اقدامات مقامات عراقی جهت اعمال حق حاکمیت خود جهت منحل نمودن سازمان مجاهدین خلق و انتقال آنان از کشور ابراز ننموده اند). آمریکا در تمامی زمان ها و در تمامی سطوح، از جمله سفیر آمریکا در عراق رایان کروکر، در گیر این موضوع بوده اند.
رئوس خواسته های عراق در خصوص سازمان مجاهدین خلق
از اول ژانویه 2009، خواست اولیه و اساسی دولت عراق این بوده است که افرادی که در اردوگاه اشرف مستقر هستند از قوانین عراق و قوانین بین المللی تبعیت نمایند. سازمان مجاهدین خلق، در هر کشوری که اقامت دارد، خود را "خارج از قانون" آن کشور فرض میکند. دولت عراق با این وضعیت برخورد کرده و در خصوص روند قضایا هم کاملا روباز عمل کرده است.
در اردوگاه اشرف 3416 نفر ساکن هستند، که تمامی آنان انگشت نگاری و اسکن مردمک چشم شده اند. دولت عراق خواهان این است که تمامی ساکنان اردوگاه اشرف ظرف شش ماه از کشور خارج شوند. گزینه ای که در برابر هر فرد وجود دارد به صورت زیر است:
آنان میتوانند به صورت داوطلبانه تحت نظارت کمیته جهانی صلیب سرخ و وزارت حقوق بشر عراق به ایران بازگردند. از سال 2003 تحت فرمان عفو داده شده توسط ایران، بیش از 250 نفر از اردوگاه اشرف با موفقیت داوطلبانه به ایران بازگشته اند.
آنان میتوانند کشور ثالثی یافته و به آنجا نقل مکان نمایند. به نظر میرسد که 1015 نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق دارای گذرنامه یا اجازه اقامت در یک کشور ثالث بوده و میتوانند عراق را به مقصد کشورهای مربوطه ترک کنند.
اگر این گزینه ها در کوتاه مدت قابل حصول نباشند دولت عراق سازمان مجاهدین خلق را از اردوگاه اشرف جابجا کرده و آنان را در محلی در غرب کشور جهت برقراری امنیت خود آنان مستقر خواهد نمود.
دولت عراق روشن ساخته است که موقعیت پناهندگی سیاسی به هیچ یک از اعضای سازمان مجاهدین خلق در عراق نخواهد داد.
از دسامبر 2008، دولت عراق شروع به مذاکره با دیپلمات های غربی در بغداد به منظور یافتن کشورهای ثالثی که افراد سازمان مجاهدین خلق بتوانند به آنجا منتقل شوند کرده است. اگرچه دولت های غربی در بیان و اعلام خواستشان مبنی بر اینکه دولت عراق نباید هیچ یک از اعضای سازمان مجاهدین خلق را مجبور به بازگشت به ایران نماید سریع عمل کرده اند، ولی هیچ یک از این دولت ها مایل به پذیرفتن آنان در کشور خود نبوده اند. زمانی که در 26 ژانویه سازمان مجاهدین خلق از لیست تروریستی اتحادیه اروپا خارج گردید، به نظر میرسید که فرصت تازه ای جهت ارائه راه خروج برای اعضای مجاهدین خلق بدست آمده است. متأسفانه، دولت های غربی در ارائه پناهندگی به افرادی که باید عراق را به مقصد دیگری ترک نمایند همکاری ننموده اند.
واکنش سازمان مجاهدین خلق
در واکنش به کوشش های دولت عراق جهت رسیدن به یک نتیجه مثبت و مسالمت آمیز، رهبران سازمان مجاهدین خلق نه تنها هیچ انعطافی نشان ندادند – از هرگونه همکاری طی شش ماه مذاکرات سر باز زدند – بلکه مذاکرات را با تکرار خواسته های غیر ممکن خود از دولت عراق به بن بست کشاندند.
رهبران سازمان مجاهدین خلق مستمرا به دروغ ادعا کرده اند که آنان تحت کنوانسیون چهارم ژنو اشخاص حفاظت شده محسوب میشوند، در حالی که شکی نیست که کنوانسیون ژنو که به آن اشاره میشود از ژوئن 2005 دیگر قابل اعمال نمی باشد:
http://www.parliament.uk/commons/lib/research/briefings/SNIA-05022.pdf).
رهبران سازمان مجاهدین خلق خواستار این هستند که آمریکا تحت کنوانسیون های ژنو متعهد به ادامه حفاظت از آنان باشد. رهبران سازمان مجاهدین خلق میخواهند که آنها در اردوگاه به صفت یک گروه باقی بمانند و باز به دروغ مدعی هستند که آنها حق اقامت در اردوگاه در عراق را دارند.
رهبران سازمان مجاهدین خلق مستمرا از اینکه اجازه دهند مقامات عراقی (یا آمریکایی) وارد اردوگاه شوند امتناع نموده اند. در 7 آوریل گزارش شد که رهبران سازمان مجاهدین خلق از دادن اجازه به یک گروه از وزارت حقوق بشر عراق برای دسترسی به ساکنان اردوگاه اشرف امتناع ورزیده اند.
رهبران سازمان مجاهدین خلق اجازه دسترسی به اعضا برای مصاحبه یا اجازه به کسی جهت ترک داوطلبانه را نداده اند.
رهبران سازمان مجاهدین خلق به تکرار خواست خود مبنی بر باقی ماندن در عراق به عنوان یک سازمان نظامی تروریستی در داخل اردوگاه ادامه می دهند.
مشکل دولت عراق
دولت عراق با توجه به رویارویی دشوار با این انعطاف ناپذیری با یک مشکل جدی مواجه است. شواهد نشانگر وضعیتی است که رهبران بالای سازمان مجاهدین خلق، مسعود و مریم رجوی، به کنترل بر داخل اردوگاه اشرف ادامه میدهند که در آن اعضا تحت یک نظام خشن و سرکوبگر که شامل نقض روزانه حقوق اولیه بشر میشود قرار دارند.
دکتر الربیعی سازمان مجاهدین خلق را این طور توصیف کرده است: "یک سازمان تحت القائات فکری و دیسیپلین سخت - فناتیک های افراطی که تروریسم را بخدمت گرفته و گهگاه از خودسوزی برای رسیدن به مقاصد خود استفاده میکنند - در زبان روزمره عادی میتوان گفت که آنان مغزشویی شده اند".
یک وجه اساسی رویکرد دولت عراق جهت خاتمه دادن به حضور سازمان مجاهدین خلق در کشور به گفته دکتر الربیعی اینست که: "دولت عراق با سازمان مجاهدین خلق به صفت یک سازمان برخورد نمیکند. ما با ساکنان مربوطه به عنوان افراد برخورد میکنیم".
هر برداشتی که عراق این ارزیابی در خصوص سازمان مجاهدین خلق را به تنهایی انجام داده است غلط می باشد. یک مقاله در مجله انگلیسی اکونومیست (8 آوریل 2009) عنوان مینماید که: "سازمان مجاهدین خلق بطور گسترده از جانب گروه های حقوق بشری به عنوان یک فرقه شخصیتی نجات دهنده بشریت حول مسعود رجوی و همسرش مریم جهت اعمال یک دیسیپلین خودکامه بر پیروانش افشا شده است. بسیاری از جداشدگان به زبان خود شهادت داده اند که آنان تحت بمباران مستمر القائات فکری بوده اند تا خود را بطور کامل و بدون سؤال در اختیار اهداف خواسته شده بگذارند. استفاده از هیچ منبع خبری بدون اجازه سازمان مجاهدین خلق میسر نیست".
روشن است که در رابطه با نقض حقوق بشر در خصوص افرادی که در اردوگاه اشرف زندگی میکنند، این رهبران سازمان مجاهدین خلق هستند که اثبات شده است مسبب اصلی می باشند. رهبران سازمان مجاهدین خلق همچنین بطور فعال بازدارنده، در حقیقت تحریک کننده، در برابر کسانی که میخواسته اند در خصوص این مصائب تحقیق کرده و در جهت کاستن آنها اقدام نمایند عمل کرده اند.
از اول ژانویه 2009، بسیاری از اعضای سازمان مجاهدین خلق از اردوگاه اشرف فرار کرده اند. شهادت های آنان اشاره به تنزل وضعیت حقوق بشر در اردوگاه را دارد.
تحت نظارت کمیته بین المللی صلیب سرخ و وزارت حقوق بشر عراق، دکتر الربیعی کوشش های خود را جهت حفاظت از افراد داخل اردوگاه، به دنبال اتهاماتی که نقض حقوق بشر توسط رهبران سازمان مجاهدین خلق علیه ساکنان اجرا میگردد، متمرکز نموده است. تا آنجا که وی گفت: "ما اعتقاد داریم که اگر بتوانیم افراد را از زیر تمامی سلطه های متمرکز از جانب رهبران خارج کنیم، خواهیم توانست به آنها اجازه دهیم تا حقوق خود را به عنوان افراد باز یافته و انتخاب مناسب را خود بنمایند. یعنی، امیدواریم تا آنان را از تأثیرات مخرب القائات فکری و رهبران دور سازیم".
در واکنش به بسیاری از موانعی که سازمان مجاهدین خلق در برابر انتقال افراد از اردوگاه اشرف ایجاد کرده است، دکتر الربیعی گفت: "واحد ارتش عراق مأمور به حفاظت از اردوگاه اشرف صبر و خویش تن داری فوق العاده ای علیرغم تحریکات و تظاهراتی که رهبران خود انتصابی اشرف در جهت مخدوش کردن عملکرد مشروع دولت عراق برای اعمال حق حاکمیت خود به اجرا در آورده اند نشان داده اند". او اضافه کرد: "اشرف فوق قانون نیست".
دولت عراق کنترل خود بر اردوگاه اشرف را بیش تر میکند
دولت عراق تضمین داده است که هیچ یک از دستگیر شدگان بر خلاف میل خود وادار به بازگشت به ایران نخواهند شد. تا ماه مارس، به منظور گامی به جلو در این موضوع و ایجاد یک پست پلیس در داخل اردوگاه، نظامیان عراقی و پرسنل پلیس کنترل خود را بر اردوگاه بوسیله محدود کردن دسترسی جریان ورود افراد و کالا افزایش دادند. تنها پرسنل مجاز میتوانستند آنجا را ترک کرده و یا وارد اردوگاه شوند و ورود تمامی کالاها به غیر از غذا و دارو متوقف شدند که شامل مصالح ساختمانی از قبیل سیمان و آهن نیز میشد. رهبران سازمان مجاهدین خلق آژانس ها و حقوق دانان را با این ادعا که عراقی ها تأمین غذا و دارو را به روی اردوگاه بسته است و عملا اردوگاه را تحت محاصره قرار داده است تحت لابی قرار دادند. متأسفانه هیچ یک از این متخصصین، زمانی که بیانیه های خود را منتشر می نمودند، از اردوگاه بازدید نکرده و تنها بر اطلاعات داده شده به آنها از جانب سازمان مجاهدین خلق اکتفا کردند. مقامات عراقی از جانب این حامیان سازمان مجاهدین خلق مورد پرسش قرار نگرفتند.
در 9 ژوئن، تلویزیون العربیه (دوبی) گزارش زیر را منعکس نمود: "گروه مخالف ایرانی، مجاهدین خلق، که مقر مرکزی اش در عراق در اردوگاه اشرف در استان دیاله محاصره شده است، گزارش نموده است که نیروهای پلیس عراق تحریم های خود علیه ساکنان اردوگاه را بیشتر کرده و از ورود کالا و افراد جلوگیری بعمل آورده اند. کمیته عراقی برای دفاع از اردوگاه اشرف بیانیه ای صادر کرده و تنگ تر کردن حلقه محاصره توسط نیروهای پلیس را بعلاوه تهدیدات علیه ساکنان اردوگاه نسبت به قتل و دستگیری محکوم نمود و نسبت به بروز یک فاجعه انسانی هشدار داد".
این کانال با ژنرال عبدالکریم خلاف، رئیس عملیات وزارت داخله عراق از طریق تلفن در بغداد مصاحبه کرد.
از وی سؤال شد که آیا دولت طرحی مبنی بر بستن اردوگاه اشرف دارد، ژنرال خلاف پاسخ داد: "به عنوان وزارت کشور، ما مسئول مسائل مشخصی در خصوص اردوگاه هستیم، از قبیل ارائه حفاظت برای اردوگاه و تأمین امنیت محوطه خارجی آن؛ تأمین کالاهای انسانی بر اساس توافق نامه های بین المللی – موضوعی که ما بطور شفاف برخورد میکنیم؛ و حصول اطمینان از اینکه ساکنان اردوگاه با نیروهای امنیتی برخورد نداشته باشند، و تمامی این سه موضوع یاد شده به خوبی اجرا می گردند".
او اضافه نمود: " برخی واحد های امنیتی جابجا شده اند – برادران منصوب شده از جانب وزارت داخله برخی مواضع را ترک کرده ند – و وزارت داخله بر اساس قانون اساسی موظف به ارائه حفاظت است – و قادر به انجام این کار می باشد – ولی کار آنان توسط این افراد (مجاهدین خلق)، که وضعیت را با موضع گیری ها و بیانیه های خاص وخیم تر میکنند و اطلاعات غلط و کاملا غلوآمیز میدهند، مختل شده است. پرسنل وزارت داخله به هیچ وجه با آنها برخورد نکرده است، و هیچ محاصره ای در پیرامون اردوگاه برقرار ننموده است. اردوگاه خروجی های خاصی دارد که از آنان کالاهای انسانی و ضروریات اساسی مجاز به عبور هستند، و این کار در حال انجام است".
در اظهار نظری در برابر اتهامات مطرح شده از جانب کمیته دفاع از اردوگاه اشرف، ژنرال مربوطه مشخص ساخت که: "هیچ برخوردی با ساکنان اردوگاه صورت نگرفته است، و نیروهای حفاظتی در خارج از اردوگاه مستقر هستند، بنابراین چگونه میتوان حلقه محاصره را تنگ تر کرد؟ چگونه حلقه محاصره میتواند تنگ تر شود در حالیکه اردوگاه دارای خروجی های مشخص می باشد و در حالیکه بیش از یک ارگان – نه تنها وزارت داخله – ناظر بر اردوگاه می باشند؟ یکی از این خروجی ها در نزدیکی مقر نیروهای چند ملیتی قرار دارد و این نیروها قادر به مشاهده هر آنچه اتفاق می افتد هستند".
از وی سؤال شد: "آیا هیچ دستور سیاسی یا نظامی برای بستن اردوگاه در آینده نزدیک دارید؟" ژنرال خلاف گفت: "نه، به هیچ وجه". او تکرار کرد که نقش وزارت داخله تأمین حفاظت و برقراری نظم ورود کالاها به داخل آن می باشد.
روزهای 28 و 29 ژوئیه
بعد از شش ماه مذاکرات بی نتیجه، دولت عراق تصمیم به یک سری اقدامات گرفت. به منظور مطمئن شدن از اینکه ساکنان اردوگاه اشرف بر اساس قوانین عراق رفتار کرده و از حق ایجاد کنترل بر آنان به منظور حفاظت از حقوق انسانی شان برخوردار شوند، ضروری بود که حضور پلیس در داخل اردوگاه برای نظارت بر فعالیت های آنها برقرار گردد.
در روز 28 ژوئیه ارتش عراق اقدام به عملیاتی جهت ورود به اردوگاه اشرف به منظور برقراری ایستگاه پلیس در داخل اردوگاه نمود. ارتش آمریکا هدف را به عنوان یک گروه تروریستی خارجی با خصوصیات فرقه ای ارزیابی کرده که در گذشته بطور مستمر از خشونت استفاده نموده است. درک عمومی مبنی بر این بود که این گروه توسط ارتش آمریکا خلع سلاح شده است و لذا، به منظور کاهش خطر استفاده از نیروی بیش از اندازه لازم جهت برقراری کنترل در اردوگاه، پلیس ضد شورش عراقی در طی این عملیات سلاح گرم به همراه نداشت.
ارتش عراق از پلیس ضد شورش خواسته بود تا با مقاومت خشونت آمیزی که از جانب ساکنان اردوگاه صورت خواهد گرفت برخورد نماید. عملیات طی دو روز به انجام رسید. یازده عضو سازمان مجاهدین خلق کشته شده و حدود 200 نفر مجروح گردیدند. سروان پلیس فیروز العطبی از نیروی پلیس استان دیاله گزارش داد که حدود 60 عضو نیروی امنیتی عراق نیز مجروح شدند که حال 20 نفر وخیم است.
واکنش سازمان مجاهدین خلق به میزان قابل انتظار، شاید هم بیشتر، خشونت آمیز بود. ویدئوهای سازمان مجاهدین خلق، که عینا بی دریغ در رسانه های غربی نشان داده شدند، فرماندهان زن سازمان مجاهدین خلق را در یونیفرم نظامی نشان میدهند که به اعضای بدنه سازمان دستور حمله خشونت آمیز را به پرسنل عراقی میدهند. پلیس ضد شورش عراق با طناب و باتوم نشان داده میشوند که به شدت توده تظاهر کننده را عقب میرانند. افسران پلیس عراقی گزارش کردند که سازمان مجاهدین خلق دستور داشتند تا خود را جلوی مسیر خودروهای در حال حرکت بیندازند و به این وسیله برخی مجروح گردیدند و برخی کشته شدگان سازمان مجاهدین خلق نیز بر اثر این نوع عملکرد بوجود آمده اند. پلیس همچنین گزارش نمود که اعضای سازمان مجاهدین خلق سر های خود را به آسفالت کف خیابان می کوبیدند تا ایجاد جراحت خودساخته در سر خود بنمایند.
در روز اول اوت، به دنبال موافقت دولت عراق، یک تیم پزشکی از جانب نیروهای چند ملیتی تحت هدایت آمریکا وارد اردوگاه اشرف شدند تا کمک های پزشکی در اختیار اعضای مجروح قرار دهند.
در روز دوم اوت، پلیس عراق یک پست در داخل محدوده اردوگاه اشرف بوجود آورد و نام اردوگاه را "اردوگاه عراق نوین" در زیر پرچم عراق گذاشت. رئیس پلیس استان دیاله ژنرال عبدالحسین الشیماری بیانیه ای صادر کرد که "اعضای سازمان مجاهدین خلق در اردوگاه عراق نوین می بایست به مهلت یکماهه برای ترک عراق گردن بگذارند. اعضای سازمان باید یا به ایران بازگشته و یا درخواست پناهندگی از یک کشور ثالث بنمایند".
در روز سوم اوت، عبدالناصر المهدوی، استاندار استان دیاله، که حق قانونی بر اشرف دارد، تأیید نمود که 36 عضو سازمان مجاهدین خلق در روز بعد از درگیری دستگیر شده اند. مهدوی گفت: "پرونده آنان در حال تحقیق است. آنان متهم به ایجاد آشوب هستند. ما بر اساس قوانین عراق با آنها برخورد خواهیم کرد، ما آنان را به ایران باز نخواهیم فرستاد".
همچنین در روز سوم اوت، یک گور دستجمعی در داخل اردوگاه مجاهدین خلق کشف شد. مقامات پلیس استان دیاله گفتند که گور دستجمعی مربوطه حاوی اجساد شهروندان کویتی بود که قربانی رژیم بعث در جریان اشغال 7 ماهه کویت شده بودند. عبدالحسین الشمری، یک فرمانده پلیس محلی گفت: "ما مطلع گردیدیم که یک گور دستجمعی در اردوگاه اشرف یافت شده است. البته میدانستیم که یک قبرستان در مقر مرکزی مجاهدین خلق وجود دارد، ولی فکر میکردیم که این محل صرفا برای دفن اعضای مجاهدین خلق استفاده میشود".
تأیید مستقل این گزارش درگیر بودن سازمان مجاهدین خلق در جنگ صدام حسین علیه کویت را برملا میکند، که 3664 عراقی و بیش از 1000 کویتی کشته داشت. گفته میشود که رهبران سازمان مجاهدین خلق گور دستجمعی را تا کنون بوسیله ممانعت از ورود نیروهای عراقی (و در گذشته آمریکایی) به داخل پایگاهشان مخفی نگاه داشته بودند.
به دنبال عملیاتی که برای ایجاد یک پست پلیس در داخل اردوگاه اشرف اجرا شد، سازمان مجاهدین خلق یک بمباران تبلیغاتی در رسانه های غربی براه انداخت. این مسئله مقدمتا با توزیع بدون چون و چرای فیلم های تعبیه شده توسط رهبران سازمان مجاهدین خلق از داخل اردوگاه اشرف که نشان میدهند ظاهرا عراقی ها نسبت به "قربانیان" مجاهد خلق خشونت به خرج داده اند آغاز گردید. طبق تاکتیک های تبلیغاتی نوع سازمان مجاهدین خلق، آنان گزارشات کذبی انتشار دادند که گویا نزدیک به 200 نفر از مجاهدین خلق توسط نیروهای امنیتی عراق کشته شده اند.
نیروهای امنیتی عراق 11 کشته از اعضای مجاهدین خلق را اعلام نمودند. این 11 نفر به سرعت توسط سازمان مجاهدین خلق در داخل اردوگاه بدون هیچگونه مراسمی دفن شدند. به مقامات عراقی اجازه داده نشد تا به اجساد جهت کالبدشکافی و انجام آزمایشات دسترسی داشته باشند. این برخلاف رسم همیشگی سازمان مجاهدین خلق است که معمولا مراسم نظامی مفصلی با شرکت اعضای مسئول سازمان جهت خاکسپاری شهدای خود برگزار می نمایند.
از اطلاعات بدست آمده از منابع مختلف میتوان مشخص نمود که از 11 کشته، دو نفر از عقب مورد اصابت گلوله قرار گرفته اند. ارتش عراق و پلیس مطمئنا هیچ گلوله ای در طی عملیات شلیک نکرده اند. آنان اعتقاد دارند که به افراد کشته شده توسط خود سازمان مجاهدین خلق شلیک شده است. در 29 ژوئیه، ژنرال ری اودیرو، فرمانده نیروهای چند ملیتی در عراق گفت که در حالیکه وی به خاطر تصمیم به اجرای تصرف اردوگاه مورد تشویق قرار نگرفته است، او میتواند تأیید نماید که عراقی ها از "هیچ سلاح کشنده ای" استفاده نکرده اند.
پلیس عراق گفت که پنج نفر از کشته شدگان کسانی بودند که مخصوصا خود را به زیر خودروهای عراقی در طی عملیات ورود به اردوگاه انداختند. همچنین اتهامات تأیید شده ای وجود دارد که سایر قربانیانی که مجروح شدند به خاطر این بود که خود را از ساختمان های بلند پرت کردند.
وزیر حقوق بشر عراق، خانم وجدان میکائیل، اعتقاد دارد که حداقل تعدادی از کسانی که کشته شدند آنهایی بودند که میدانستند با ماندن با سازمان مجاهدین خلق مشکل دارند. در میان کشته شدگان آقای محمد رضا بختیاری هم هست. معروف است که او در دو نوبت اقدام به فرار از اردوگاه کرده است. البته در هر دو بار او "دستگیر" شده و توسط رهبران سازمان مجاهدین خلق نسبت به فرار تنبیه شده است.
در خلال ورود به اردوگاه دهها افسر پلیس عراق توسط اعضای سازمان مجاهدین خلق با پرتاب بمب های دستساز، سنگ و سایر اشیاء مجروح شدند. دو نفر از آنان جراحات سختی برداشتند و چندین روز در بیمارستان بستری گردیدند.
هدف دولت عراق برقرار کردن یک ایستگاه پلیس در داخل اردوگاه بود. روی این مسئله با رهبران سازمان مجاهدین خلق طی دو هفته مذاکره شده بود، ولی آنها از همکاری اجتناب کردند. دولت عراق نتیجه گرفت که هیچ گزینه ای به غیر از وارد شدن بزور برای انجام وظایف جهت برخورد با یک فرقه تروریستی ندارد. دولت عراق در خصوص مأموریت خود وقتی لازم است که یک ایستگاه پلیس در داخل اردوگاه ایجاد شود قاطع است. هر کوششی در جهت رعایت حقوق بشر در خصوص افراد درون آن شده است. در حقیقت طبق گفته وزیر حقوق بشر عراق، ایستگاه پلیس مربوطه برای مطمئن شدن از رعایت حقوق بشر ساکنان ضروری است.
طرح های دولت عراق
اگر چه پست پلیس در داخل اردوگاه برقرار گردیده است، ولی مقامات عراقی هنوز امکان دسترسی به تمامی ساختمان ها را ندارند. سازمان مجاهدین خلق موانع فیزیکی در پیرامون بسیاری از ساختمان های خود در اردوگاه اشرف بوجود آورده اند و در برابر تجسس پلیس مقاومت میکنند.
پلیس گزارش کرده است که مقر سازمان مجاهدین خلق برای زنان در جلو و استقرار مردان در عقب است. آنها این موضوع را به عنوان اقدامی جهت ارائه یک هدف "ساده" برای تأثیر گذاری بر فعالیت های پلیس تلقی میکنند. پلیس عراق آگاه است که فرماندهان نظامی زن، در جهت خطوط ایدئولوژیکی رجوی، مسئولین فعالیت های خشونت آمیز در اردوگاه اشرف هستند.
از زمانی که پست پلیس ایجاد گردید، رهبران مجاهدین خلق یک اعتصاب غذای نشسته را در میان بدنه خود سازمان داده اند. با مشاهده این فعالیت، پلیس اعتقاد دارد آنها به اندازه کافی غذا و نوشیدنی به جهت اینکه چندین ماه دوام بیاورند مورد استفاده قرار میدهند. ولی پلیس نگران است که رهبران افراد را کشته و ادعا نمایند که آنها به جهت اعتصاب غذا مرده اند.
پلیس می گوید که هیچ شکی نیست که رهبران سازمان مجاهدین خلق در داخل اردوگاه سلاح دارند. آنها همچنین مطمئن هستند که فعالیت ها یا اشخاص دیگری در داخل اردوگاه وجود دارند که آنان از برملا شدن آنها خیلی بیم دارد. پلیس مصمم است که آنها اردوگاه را از سازمان مجاهدین خلق خالی خواهند کرد و تا آخر این راه خواهند رفت. این کار باید در کوتاه مدت صورت پذیرد.
دولت عراق دلایل خوبی دارد تا از سفارت و نظامیان آمریکا عصبانی باشد که به طرق مختلف فعالانه از سازمان مجاهدین خلق حمایت کرده اند. یکی از آخرین فراریان از اردوگاه شهادت داده است که بعد از تسلیم کردن خود به پلیس عراق و درخواست از آنان که وی را از اردوگاه خارج کنند، پرسنل ارتش آمریکا مداخله کرده، وی را دستگیر نموده، و او را نزد برخی مسئولین سازمان برده اند. این مسئولین سعی کردند تا وی را قانع کرده و او را تهدید نمودند تا بماند، ولی وقتی او امتناع کرد آمریکایی ها مجبور شدند وی را به پلیس عراق بازگردانند که آنها نیز عاقبت قادر شدند وی را به سلامت به بغداد برسانند.
نقش بنیاد خانواده سحر، بغداد
در سال 2008 ارتش آمریکا مقر نگهداری و حفاظت موقت (TIPF) خود برای اعضای سازمان مجاهدین خلق که خواستار ترک گروه بودند را بست. در نتیجه کسانی که عضویت سازمان مجاهدین خلق را رد کرده و از اردوگاه اشرف فرار کرده بودند متفرق شدند. بعد از مشاوره با مسعود خدابنده و بتول سلطانی (عضو سابق شورای رهبری سازمان که وی نیز به TIPF پناه آورده بود)، دولت عراق به منظور کمک به نگهداری افراد، با ایجاد بنیاد خانواده سحر، یک سازمان غیر دولتی برای ارائه کمک های موقت به کسانی که مایل به فرار از اردوگاه اشرف هستند، موافقت نمود.
خانم سلطانی به عنوان مدیر بنیاد خانواده سحر در عراق باقی ماند و با موفقیت به ساکنان سابق TIPF کمک کرد. برخی بصورت داوطلبانه به ایران بازگشتند، تعدادی در منطقه خودمختار کردستان، جایی که ارتش آمریکا آنان را به آنجا منتقل نموده بود، باقی ماندند، و مابقی به اروپا برده شدند تا درخواست پناهندگی سیاسی نمایند.
بنیاد خانواده سحر در حال حاضر در مشاورت با وزیر حقوق بشر در ارتباط با اردوگاه اشرف بعلاوه کسانی که از اول ژانویه فرار کرده اند می باشد. بنیاد خانواده سحر قرار است تا با دولت عراق برای ایجاد یک اردوگاه مجزا برای کسانی که درخواست ترک سازمان مجاهدین خلق را دارند کار نماید. بنیاد خانواده سحر همچنین قرار است با سازمان غیر دولتی انجمن نجات در ایران برای آوردن خانواده های این افراد به اردوگاه کار نماید و تلاش خواهد کرد تا راه حل هایی برای افراد بیابد. دولت عراق در این رابطه کمک خواهد کرد.
واکنش رهبران و حامیان سازمان مجاهدین خلق
سیستم تبلیغاتی غربی سازمان مجاهدین خلق شامل سیستم لرد کوربت در انگلستان، سیستم ریموند تنتر در آمریکا، سیستم آلخو ویدال کوادراس در اتحادیه اروپا، و رز لهتینن نماینده کنگره آمریکا
http://ros-lehtinen.house.gov
می باشد. در محدوده خاور میانه باور عمومی بر این است که رز لهتینن از جانب AIPAC (لابی اسرائیلی در آمریکا) فعالیت میکند. همچنین اعتقاد بر این است که وی فردی است که پرداخت پول به سازمان مجاهدین خلق را از کانال های مختلف (شامل سیستم لرد کوربت) هماهنگ میکند. وی اصلاتا کوبایی است و اعتقاد بر این است که وی از متخصصین مشاور ضد کوبایی و آژانس های روابط عمومی برای حمایت از سازمان مجاهدین خلق استفاده میکند.
یک پوئن منفی برای سیستم تبلیغاتی سازمان مجاهدین خلق به دنبال عملیات پلیس عراق در روزهای 28 و 29 ژوئیه این بود که این واقعه در زمانی اتفاق افتاد که پارلمان ها برای تعطیلات تابستان بسته بودند. این مسئله توان آنان را برای پراکندن اطلاعات گمراه کننده به منظور جلب حمایت و در واقع کسب هرگونه حمایت پارلمانی محدود کرد. بدون شک، سیستم تبلیغاتی رجوی در خصوص رسانه های غربی که مطالب سازمان مجاهدین خلق را در خصوص وقایع مربوطه همانطور که خودشان در داخل اردوگاه اشرف فیلم برداری کرده بودند بی دریغ منعکس کنند موفق بود. فیلم های مربوطه همانطور که مشخص است تنها ظاهر امر را در اردوگاه نشان دادند.
بهرحال، ارقام ساختگی از تعداد کشته و زخمی نظرات سیاسی در غرب را تحت تأثیر قرار نداد. در عوض، دولت آمریکا بطور خاص تأکید کرد که این یک موضوع داخلی است و مربوط به دولت عراق می باشد.
در نتیجه تعدادی اعتصاب غذا کننده توسط رهبران سازمان مجاهدین خلق در خارج سفارت آمریکا در پایتخت های غربی مستقر گردیدند. مسئله ای که آنان خیلی زود با آن مواجه شدند این بود که هفته ها طول میکشید تا پارلمان ها و حتی رسانه ها از تعطیلات تابستانی بازگردند. اعتصاب غذا حالا بیش از شش هفته است که ادامه دارد و هنوز هیچ نشانه ای وجود ندارد که کسی از گرسنگی مرده باشد.
رجوی در واکنش به این موضوع دستور داده است تا اعضای سازمان مجاهدین خلق در اردوگاه اشرف، که از نظر منتقدان در رسانه های غربی دور هستند، به اعتصاب غذا تا حد مرگ ادامه بدهند. در حالیکه این امکان وجود دارد که این یک تاکتیک دیگر تبلیغاتی رجوی باشد، همچنین بسیار محتمل است، بر اساس رفتارهای گذشته، که آنها یکی دو نفر از اعضای بدنه سازمان را بکشند تا فشار بر دولت عراق و دولت آمریکا را بیشتر نمایند.
برخی در دولت عراق وجود دارند که اعتقاد دارند آمریکا منافع مستقیم در طولانی کردن مقاومت آنان در برابر ورود و تجسس اردوگاه اشرف دارد. اردوگاه سازمان مجاهدین خلق هرگز، حتی بعد از اینکه نیروهای آمریکا سازمان مجاهدین خلق را در سال 2003 خلع سلاح کردند، مورد جستجو قرار نگرفته است (به گزارش RAND مراجعه شود). سؤالات جدی در خصوص آنچه که ممکن است به دنبال تجسس کامل کل اردوگاه توسط پلیس عراق یافت شود وجود دارند. دولت عراق در حالیکه از مشکل خود اطلاع دارد مایل است این وجه از عملکرد های خود را با این درک که ارتش آمریکا قبول کند که جابجایی پرسنل سازمان مجاهدین خلق از اردوگاه اجتناب ناپذیر است به بحث بگذارد.
سازمان مجاهدین خلق در حال حاضر شروع به انتقال افراد و منابع خود به بریتانیا و سوئد جهت کسب آمادگی برای سقوط اردوگاه نموده است. سازمان مجاهدین خلق اعتقاد دارد که از آنجا که فرانسه و آلمان دارای روابط تجاری خوبی با ایران هستند این کشورها آنان را به اندازه بریتانیا (اساسا به خاطر نفوذ انجمن جکسون و AIPAC در آنجا) و سوئد (به خاطر قوانین ساده ای که دارند) تحمل نخواهند کرد.
نتیجه گیری
سازمان مجاهدین خلق در حال حاضر خواستار اینست که ارتش آمریکا یا ملل متحد کنترل اردوگاه اشرف را از دولت عراق پس بگیرند. به دنبال انتشار گزارش RAND این می بایست وظیفه ارتش آمریکا باشد تا به هر صورت ممکن به بستن فوری اردوگاه اشرف و منتقل کردن پرسنل سازمان مجاهدین خلق از عراق کمک نموده و اسباب آنرا فراهم سازد. هرچه آمریکا بیشتر در این رابطه کمک کند، کمک شایانی نه تنها به دولت عراق بلکه به اعضای سازمان مجاهدین خلق و خانواده های آنان که بی دلیل در شش سال گذشته به خاطر ناتوانی آمریکا در پرداختن به این فرقه تروریستی رنج کشیده اند خواهد شد.
برآورد دولت عراق این است که سازمان مجاهدین خلق حداقل هزار نفر پرسنل خود را خارج کرده و به اروپا خواهد برد – که محل مطلوب انگلستان یا سوئد است. حدود 1000 نفر طی چند ماه به ایران باز خواهند گشت و مابقی در طی یکسال اول ناپدید خواهند شد.
سازمان مجاهدین خلق فعالیت های خود را به اتحادیه اروپا (بخش های مالی، کلاهبرداری و جعلیات به لندن) منتقل خواهد کرد. انگلستان یا هر کشور دیگر در موقعیتی قرار خواهد گرفت که با این امر مقابله نماید.
بهترین نتیجه به این صورت خواهد بود که به بدنه سازمان کمک شود تا به جامعه عادی بازگردند. این بدان معنی است که آنها ابتدا از رهبران فرقه برای مدتی جدا شوند.
در مشاوره با دولت عراق من اقدامات زیر را پیشنهاد دادم:
حدود هفتاد نفر پرسنل کادر رهبری سازمان باید بازداشت شده و از اعضای بدنه فرقه جدا شوند. این کار به آنان اجازه خواهد داد تا از زیر بار فشار روانی که توسط رهبران بر آنان اعمال میگردد رهایی یابند. اگر این کار صورت بگیرد، بدنه به لحاظ روانی سم زدایی شده و در ظرف چند ماه به جامعه باز خواهد گشت. (هر جا امکان داشته باشد، ارتش آمریکا باید از این پروسه دور نگاه داشته شود، ولی باید به آنها هرآنچه که میخواهند برای خروج از اردوگاه اشرف قبل از آغاز این طرح داده شود).
دولت عراق باید امکان مصاحبه خصوصی و ارائه مشاوره برای تمامی ساکنان اردوگاه را فراهم نماید. دولت عراق باید ترتیبی بدهد که جستجوی کامل از اردوگاه بعمل بیاید. در حال حاضر عقیده بر این است که سلاح در داخل اردوگاه درست بر خلاف مفاد توافقنامه آتش بس وجود دارد. عقیده بر آن است که افرادی در داخل اردوگاه دفن شده اند که اعلام نشده است، خصوصا گور دستجمعی حاوی اجساد شهروندان کویتی که اخیرا کشف شد. عقیده بر آن است که ارتش آمریکا در جستجوی اردوگاه از سال 2003 حتی با وجود شایعاتی که فعالیت ها و منابع غیر قانونی در اردوگاه وجود دارد ناتوان بوده است.
دولت های غربی و سازمان های حقوق بشری باید بطور کامل با مقامات عراقی برای کمک به برقراری حقوق بشر اساسی برای افرادی که در اردوگاه اشرف گرفتار شده اند همکاری نمایند. هر فعالیت یا راه حلی باید واقعیت های این مسئله را منعکس کرده و از رویکرد انسانی دولت عراق برای حل این مشکل صعب حمایت نماید. آژانس های پارلمانی و یا حقوق بشری و هیئت های حقیقت یاب باید مستقیما از دولت عراق درخواست نمایند تا از اردوگاه اشرف بازدید کنند تا چنین اعمالی را که بر فعالیت ها و یا بیانیه های آنان تأثیر میگذارد مورد تأیید قرار دهند.
تمرکز سیاستمدارن غربی باید بر این باشد که از هر گونه سوء استفاده سیاسی از اعضای سازمان مجاهدین خلق در اردوگاه اشرف که توسط رهبران اسیر نگاه داشته شده اند جلوگیری شود، و حقوق فردی کسانی که خشونت را رد کرده و خواهان بازگشت به جامعه باشند را تضمین نماید.
هر نگرانی بوجود آمده در پارلمان های غربی باید، قبل از هر چیز، منعکس کننده مسئولیت کشور های غربی در قبال قربانیان فرقه رجوی باشد. خصوصا، برای کسانی که در اردوگاه اشرف دارای حق اقامت یا پناهندگی در کشورهای غربی هستند، اقداماتی باید جهت انتقال فوری آنان به کشورهای مبدأ صورت پذیرد. دولت های اروپایی همچنین باید با کمیساریای عالی ملل متحد برای پناهندگان UNHCR جهت یافت کشورهای ثالث که سایر افراد در اردوگاه اشرف بتوانند به آنجا بروند کار نمایند.
دولت عراق باید اسباب همکاری با بنیاد خانواده سحر جهت باز کردن یک اردوگاه موقت مجزا به عنوان یک آلترناتیو برای اردوگاه اشرف که افراد بتوانند بصورت فیزیکی فرار کرده و مجبور به ادامه عضویت در یک گروه تروریست خارجی در عراق بر خلاف خواسته شان نباشند فراهم سازد. (بنیاد خانواده سحر یک لیست 200 نفره که تمایل خود را جهت ترک سازمان مجاهدین خلق اعلام نموده ولی هیچ جایگزینی برای اقامت تا زمانی که مقصد نهایی آنان مشخص شود ندارند در اختیار دارد).
از سازمان مجاهدین خلق باید خواسته شود تا اجازه دسترسی آزاد و بدون واسطه به تمامی افراد ساکن در داخل اردوگاه اشرف را به مقامات عراقی و به مقامات آژانس های تحقیقاتی حقوق بشری بدهد.
از سازمان مجاهدین خلق باید خواسته شود تا اجازه دسترسی آزاد و بدون واسطه به بستگان نزدیک افراد ساکن در داخل اردوگاه اشرف بدون نظارت مسئولین سازمان را بدهد.
رهبران سازمان مجاهدین خلق، مسعود و مریم رجوی، و سایر اعضای رهبری کننده که از اردوگاه فرار کرده اند باید دستگیر شده و از طریق دادگاه های بین المللی برای جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت در برابر عدالت قرار داده شوند.
مسعود خدابنده
ایران اینترلینک
Home
