قسمت سی و سوم مصاحبه با خانم بتول سلطانی در خصوص عملیات انتحاری در سازمان مجاهدین خلق

قرارگاه اشرف ظرف استراتژیکی و ایدئولوژیکی سازمان یا دستاویز سیاسی سازمان در غرب

بنیاد خانواده سحر: خانم سلطانی در توضیحات تان در خصوص چرایی حفظ قرارگاه اشرف به نکات قابل تعمقی اشاره کردید. آنچه من از صحبت های شما برداشت کردم، این است که سازمان برای قرارگاه اشرف یک برد سیاسی قائل است و یک برد استراتژیکی. آنچه شما مورد بحث قرار دادید بیشتر برد استراتژیکی قضیه بود. ضمن اینکه اشاراتی به اهمیت حفظ اشرف در غرب کردید، من این جنبه را در تقسیم بندی اهمیت سیاسی اشرف جای می دهم. حالا در تکمیل این بحث می خواهم بپرسم مطالب قابل اشاره دیگری به نظرتان می رسد.

خانم بتول سلطانی: این تقسیم بندی شما خیلی بجا و ضروری بود. کاملا درست است. اهمیت حفظ اشرف را می توان از دو جهت ارزیابی کرد. یکی از حیث ادامه همان استراتژی که امکان اش با ظرف اشرف امکان پذیر و حفظ می شود و همچنین به تلاش هایی که سازمان برای حفظ این ظرف می کند، بسته است. و یکی هم اهمیت ابزاری و به قول شما سیاسی اشرف است که سازمان منافع این ضرورت را بیشتر در غرب دنبال می کند. در توضیحات قبلی گفتم حفظ اشرف چه انگیزه هایی در میان هواداران در غرب ایجاد می کند. اصلا به تمام تحرکات آنها موضوعیت می دهد. دستاویز برپایی هر اکسیون و تجمعی است. در طی این سالها چنانچه دیدید هر روزی به یک بهانه هواداران را حول دفاع از اشرف در یک گوشه ای جمع می کنند. هر چند این تجمعات از لحاظ کمی و کیفی چندان چشمگیر نیستند و بعضا حتی تعداد شرکت کنندگان در آنها به انگشتان یک دست هم نمی رسد، اما برای سازمان آنچه مهم است اینکه به هر حال اینها را بازتاب رسانه ای بدهد، گزارش اینها را ببرد در مجامع و محافل، آمار سازی و روی آنها جریان سازی کند. یعنی با این ترفند یک نوع اعلام حیات و موجودیت بکند. برای اینکه امکان و درصد استفاده و بازی گرفتن خود در بازی های سیاسی را ولو در حداقل خودش حفظ کند. برای اینکه بتواند با همین قرارگاه اشرف و سه هزار نفر ساکنین آن و با کارت اینها سر بازی های فرضی در آینده بنشیند. مسلم است کسی که می خواهد خودش را وارد معادلات بزرگ بکند، به هر حال باید هم وزن آن بازی و قواعدش اعتبار و سرمایه و کارت برای بازی کردن داشته باشد.

سازمان یک سری قابلیت های پنهان برای انجام یک سری کارها دارد، که اینها در لایه های زیرین مناسبات همیشه محفوظ و مد نظر هستند. منظورم آن جنبه هایی است که چند سال پیش سیاستمداران بازنشسته امریکایی گفتند ما از انجام اش شرم داریم، ولی مجاهدین به آن اقدام می کنند. اما یک سری قابلیت ها و ابزارهای دم دست و رو هم برای این بازی ها نیاز هست. چیزهایی که توی چشم باشند. بشود با آنها روی افکار خودشان تاثیر منفی یا مثبت بگذارند. قرارگاه اشرف در این نوع بازی ها در واقع حکم همان قابلیت ها روی میز بازی را دارد. حکم همان سرمایه هایی که سازمان جدای از آن جنبه های نهفته و پنهانی به شرط اینکه غربی ها بخواهند، مشروعیت می دهد. می تواند با بودن این امکان روی آن اهرم ها و زمینه ها حساب باز کند. وقتی سازمان مدعی آلترناتیوی جمهوری اسلامی است، با دست خالی که نمی تواند برود روی این ادعا. این آلترناتیو یا باید مشروعیت حداقلی در داخل داشته باشد و یا اینکه امکانات و ابزارهایی معادل و هم عرض آن داشته باشد. خوب در اینجا سازمان فاقد آن پشتوانه مورد نظر است. پس باید برود روی فاکتورها و امکانات دیگر. روی فاکتورهایی که حداقل غربی ها را ولو بصورت حداقلی مجاب کند که اینها می توانند برای او مفید به فایده باشند. خوب در چنین وضعیتی حفظ اشرف برای سازمان اهمیت سیاسی پیدا می کند.

اگر در حال حاضر به حجم مطالبی که درباره اشرف منتشر می شود، دقت کنیم، خواهید دید اگر موضوع اشرف نباشد، عملا دست مجاهدین برای جریان سازی های خارج کشور بسته است. این اشرف در واقع شده نمک هر آشی که سازمان می خواهد بپزد و یک گام بالاتر می توانیم ادعا کنیم موضوع هر آشی همین اشرف است. خوب این تکرارها به هر صورت از نظر روانی تاثیر می گذارند. حالا وقتی در این وضعیت سازمان روی یک موضوع انسانی هم انگشت می گذارد و بحث فاجعه انسانی را مطرح می کند این حساسیت ها را بیشتر می کند. چون روی یک موضع عاطفی و انسانی انگشت گذاشته است. خوب این جریان سازی ها به همان اندازه که برای سازمان در غرب منفعت دارد، بطور متقابل روی ساکنین اشرف هم تاثیر می گذارد، به آنها انگیزه می دهد. اطلاع رسانی که به شکل کاملا اغراق شده از اشرف برای ساکنین آن ارائه می دهند، طوری است که انگار همه دنیا برای دفاع از اشرف بسیج شده است. برای ساکنین اشرف این توهم را دامن می زند که با این حمایت گسترده باید اتفاقاتی در شرف وقوع باشد. می توانیم با همین حمایت ها به ایران برویم و قدرت را به دست بگیریم. وقتی رجوی می گوید اگر اشرف بایستد جهانی می ایستد در امتداد همین خط و خطوط است. شما اگر تصورتان این باشد که جهانی پشت سر شما ایستاده است، چقدر دچار توهمات می شوید. البته اگر در واقع امر این اتفاق افتاده باشد، شما دچار توهم نیستید. اما آن باور اولیه که جهان پشت سر شما است، آن توهم اولیه است که این تصور واقع بینانه را رقم می زند. در اینجا بطور متقابل این جنبه سیاسی هم به سازمان در غرب کمک می کند و هم در عین حال تاثیرش رابر روی ساکنین اشرف می گذارد.

رجوی این خط را تا جایی پیش می برد که ساکنین اشرف را متقاعد و مجاب به مقاومت از نوع انتحاری کند. این می شود آن کارکرد سیاسی قرارگاه اشرف در غرب و از اینجا به بعد تاثیرات خودش را روی بقای آن ظرف استراتژیک می گذارد. آن تصویری هم که سازمان می خواهد از قرارگاه اشرف به عنوان یک شهر در چشم غربی ها مجسم کند، در همین راستا است. برای این است که القا کند اینجا نه قرارگاه نظامی و محل تجمع یک گروه مسلح و تروریستی که یک شهر آرمانی است. تلویزیون مجاهدین را که ببینید بخش زیادی از برنامه های خودش را اختصاص به این موضوع داده است. آدم های شیک و اتو کشیده، فضاهای کاملا استرلیزه شده و سبز و با صفا، امکانات مختلف رفاهی و تفریحی، فضایی ظاهرا شاد و زنده و خیلی نشانه های دیگر از این مکان. اینها برای این است که می دانند نشان دادن اینها چه دستاوردهای سیاسی برای شان دارد. کارکرد این بازتاب ها در غرب در جهت تثبیت سیاسی قرارگاه اشرف است، اما در بازگشت به تثبیت اشرف به عنوان ظرف استراتژیکی و قبل تر ظرف ایدئولوژیکی مجاهدین منجر می شود. همه این توضیحاتی که می دهم از باب این است که بتوانیم بفهمیم چرا سازمان حاضر است همه اعضای خودش را پای حفظ قرارگاه اشرف قربانی کند.

-----------